in

Ik ging het Franse legioen in omdat ik geen kant meer op kon in Nederland

“De eerste maand was het ergst. Hel zou nog beter zijn dan dat. Je weet totaal niet wat je overkomt”.

Stel je voor je bent crimineel in Nederland, kan geen kant meer op, en je besluit je leven te veranderen maar overal waar je komt word je nog steeds bestempeld als crimineel en verder kan je eigenlijk niks meer. Is er dan nog wel een mogelijkheid om verder te leven en hoe? Dit overkwam Noir op 23 jarige leeftijd en hij vond op dat moment de perfecte oplossing. Dit is zijn verhaal.

Na diep in de put te hebben gezeten besloot hij op een dag om de trein te pakken met 50 euro op zak, een klein tasje met wat ondergoed, sokken, tandenborstel, trainingspak en sportschoenen. Met zo weinig dat hij had en de beperkte kennis ging hij zo een lange treinrit tegemoet waarna hij uiteindelijk belande in Lille, een plaats in Frankrijk.

OUTBRAIN_VIDEO_AD

In Lille melde hij zich aan bij het Franse legioen. Dit is een eliteonderdeel van het Franse leger, opgericht in 1831. Dit was ook wel de bekende plek voor criminelen die een uitweg zochten omdat ze gezocht werden en vervolgens daar makkelijk een nieuwe identiteit namen. Tegenwoordig wordt de achtergrond van sollicitanten gecontroleerd bij Interpol en Europol. De selectie is streng; in 2006 werd een op de zes kandidaten in dienst genomen. Een legionair tekent minimaal voor vijf jaar. Na drie jaar dienst kan de militair de Franse nationaliteit verkrijgen.

Kan je een beetje vertellen over hoe dit avontuur zich ontplooid heeft voor jou vanaf het begin?

“Ik kwam aan bij een woonwijkje met een kleine militaire vestiging. Ik melde me aan bij een het complex, klopte op de deur en vervolgens kwam er een legionair en het enige wat me gevraagd werd was mijn Paspoort. Ik nam plaats op een bankje en ondertussen was hij bezig op een computer met administratief werk. Ik moest me vervolgens uitkleden en een trainingspak aantrekken.

De volgende dag begon het dan echt. Ik werd doorgestuurd naar Parijs, kreeg een treinticket en adres mee en daar ging ik dan. In Parijs was Fort De Nogent gevestigd, dit is een van de bekendste basissen waar iedereen naar toe moet om het eerste traject door te staan. Toen ik bij de poort aankwam vertelde ik dat ik kwam van Lille en werd al snel door gestuurd naar binnen. Daar moest ik in een klein kamertje wachten en een halfuur later zat ik voor leidinggevende. Vervolgens kreeg ik een nieuwe naam, nieuwe geboorte plaats en datum en ik had 5 minuten om een nieuwe handtekening te verzinnen. Daarna moest ik allerlei papieren tekenen en ik werd al snel doorgestuurd naar een soort van huiskamer met allemaal jongens waarvan de helft al in trainingspak was en de andere helft nog in burgerlijke kleding. Je moest een IQ test doen en als je die haalde mocht je door naar de volgende ronde. Na die IQ test moest je 2 weken wachten en in die twee weken moest je veel corvee doen, elke ochtend om 5 uur opstaan en klaar staan in de gang. Na 2 weken werd je verder getest, sportieve testen en als je die niet haalde moest je ook weg. Je moet je voorstellen, er komen daar jongens uit China, Brazilië, jongens uit de hele wereld die met hun laatste centen daar probeerde te komen en werden meteen weer op straat gezet als ze het niet haalde.

We werden gestuurd naar de basis in Marseille, Aubagne. We werden 5 dagen ondervraagd door verschillende personen en je moest alles vertellen, vanaf het moment dat je je kan herinneren tot aan het moment daar, en wel tot in de diepste details. En dat zelfde verhaal moest je elke dag doen bij iemand anders en zo keken ze of je loog of de waarheid sprak en zodra ze erachter kwamen dat je loog, werd je ook weer weg gestuurd. Vervolgens gingen ze in gesprek met elkaar om te bespreken of je wel geschikt was of niet. Na 2 weken kreeg je dan eindelijk te horen of je door mocht of niet. Ik kreeg te horen dat ik door gestuurd werd naar Castle Nor Dari en daar begon letterlijk hel op aarde.

Daar aangekomen in militaire kleding kregen we een 4 maanden lange opleiding. De eerste maand was het ergst. Hel zou nog beter zijn dan dat. Je weet totaal niet wat je overkomt. Het was de zwaarste maand van allemaal. In die maand vallen de meeste jongens af. In de bergen stonden 4 boerderijen waar je een maand lang moest overleven met honger, ijs kou, vermoeidheid, je word geterroriseerd op een level waar IS niks bij is. Alles wat je moest doen moest je rennend doen. Dit allemaal omdat ze wilden kijken wat nou precies jou breekpunt was. De eerste paar weken dacht ik echt bij mezelf wat doe ik hier in godsnaam? Maar na een tijdje liet ik me niet kennen en dacht ik gewoon wie zijn jullie, ik kan dit!

Je was op dit moment dus eindelijk al echt een Franse legionair?

Na die maand had ik mijn “rep diplome” behaald. Dan kan je voor 50% zeggen dat je officieel in het legioen zit. Alleen heb je nog 3 lange maanden waar je allerlei oefeningen doet, militaire oefeningen, veel rennen met zware rugtassen en ook word je constant geterroriseerd. Als je dit uiteindelijk allemaal hebt behaald heb je in de laatste week van die 4 maanden de Rep Marche, dat is eigenlijk een loop van 300 kilometer die je moet behalen in een week en als je deze niet behaald heb je al die 4 maanden voor niks gedaan en val je alsnog af.
Voor een week lang moet je lopen tot je voeten bloeden, het is verschrikkelijk zwaar. Aan het eind van de week droegen de jongens elkaar, we namen spullen van elkaar in elkaars rugtas omdat het gewoon te veel werd. We liepen elke dag iets van 18 uur. En alsof dat nog niet genoeg was werden we op een parcours baan gestuurd. Mannen vielen ter plekke dood neer daar omdat ze het niet meer aan konden. Als je dit alles toch wel hebt gehaald mag je dan uiteindelijk zeggen dat je legionair bent. In die 4 maanden dat je hebt gestreden werd je ook vanuit alle hoeken geobserveerd en beoordeeld. Je kreeg punten voor je prestaties en de 5 met de hoogste punten kwamen uiteindelijk terecht in de hoogste basis, de parachutisten. Zo was ik daar één van.

Ik was blij ik dacht eindelijk heb ik het gehaald ik kan naar me basis toe en vrede… maar helaas begon het hele riedeltje daar weer helemaal opnieuw. 2 weken lang werden we afgesloten van de rest en kregen we parachute lessen maar ook weer 2 weken lang rennen, berg op berg af, 2 weken lang geterroriseerd worden en eigenlijk gewoon gemarteld worden. Na die 14 dagen bloed zweet en tranen werd ik doorgestuurd naar mijn sectie en daar kom je binnen als nieuw vers bloed, waar zij natuurlijk weer heel blij mee zijn omdat zoveel jongens het daar niet halen. Al snel kreeg ik en de 5 andere jongens de taak van corvee op ons, wat echt verschrikkelijk was omdat je om 5 uur in de ochtend op moest staan om in muis stilte alles schoon te maken. En je was pas van je corvee af als er weer nieuwe jongens binnen kwamen. Zo heb ik dit een jaar gedaan uiteindelijk.

Eigenlijk werd je daar dus veranderd in een machine? Verstand op 0, orders opvolgen en gewoon gaan?

Wat er eigenlijk van ons gemaakt werd was simpel weg gewoon een monster, een beest, een machine die klaar was om te killen. De sectie waar ik me in bevond was de sectie die werd ingezet om als eerste ergens naar toe te gaan als het oorlog was. Wij werden ingezet om het daar veilig te maken en als dat gebeurd was werden de andere secties ingezet.

Als je nu zo terugkijkt op alles, zou je het dan weer zo doen als je terug kon in de tijd?

Als ik terug kijk op alles heeft het me zowel positief als negatief veranderd, of ik het zou overdoen weet ik niet. Het heeft me veranderd als persoon, het heeft me een man gemaakt met veel discipline en veel doorzettingsvermogen. Maar helaas heb ik ook dingen gezien, gedaan en meegemaakt die ik liever niet zou willen zien of meemaken. Maar het was mijn werk, ik werd er voor betaald en uiteindelijk heb ik er ook zelf voor gekozen. Toen we daar aankwamen vertelde ze ons al hoe erg het kon zijn en wat voor dingen je kon mee maken, we kregen filmpjes te zien maar ik dacht van het zal allemaal wel, zo erg kan het vast niet zijn. Tot je het mee maakt, dan merk je eigenlijk dat het nog erger is dan dat ze zeggen. Toen ik daaruit kwam was het heel moeilijk. Ik heb er nog lang bijwerkingen van gehad. Zo liep ik op straat en was ik altijd op scherp en als ik iemand aan de kant zag staan op zijn telefoon vond ik het al meteen verdacht en ging ik diegene bespioneren tot ik zeker wist dat diegene gewoon op zijn vrouw aan het wachten was of gewoon puur weg zijn hond aan het uitlaten was. Als ik die zekerheid niet had ging ik gewoon naar ze toe om ze te ondervragen. Hiervoor moest ik dus ook meteen toen ik terug kwam in EMDR therapie. Zodat alles weer een beetje bijgeschaafd werd en zodat ik mijn trauma’s een plek kon geven. Uiteindelijk heb ik mijn leven gewoon weer opgepakt en leef ik mijn leven prima nu.”



Twee psychotische films uit 2017 die je echt gezien moet hebben

Frankrijk verklaart de oorlog aan cryptocurrencies Bitcoin, Ethereum, Litecoin en Ripple