in

Het verhaal van een moordlustige transgender met een bijl

Je moet het zien om het te kunnen geloven. Het is echt een HEEL bizar verhaal dit. Een moordlustige transgender gaf aan dat een sinistere glimlach haar gezicht overnam, een black-out kreeg en daarna mensen zomaar te lijf ging met een bijl.

Evie Amati zegt dat haar laatste herinnering, voordat ze klanten te lijf ging met een bijl in een supermarkt, een stem was die haar vertelde om mensen te vermoorden en de stem commandeerde ook het volgende aan haar:

“Start the rise of hell on Earth”.

Vervolgens kreeg ze een “sinistere glimlach” op haar gezicht die ze niet onder controle kon houden.

Het volgende dat ze zich herinnert, is wakker worden, vastgeketend aan een ziekenhuisbed, omringd door verpleegsters en politie. Dat vertelde ze donderdag tijdens een rechtszaak over het geheel aan de rechter.

Amati (26) stond op de achtste dag van haar rechtszaak in de rechtbank van New South Wales, waar ze voor het eerst sinds het incident publiekelijk haar versie gaf van wat er gebeurde in de vroege uren van 7 januari 2017 in een 7-Eleven-winkel in de binnenstad van Sydney.

Ben Rimmer en Sharon Hacker, twee aanwezige klanten, werden geslagen met een bijl door Amati en die beelden die werden vastgelegd op video door beveiligingscamera’s . Een derde man, Shane Redwood, vermeed ternauwernood dat hij buiten op straat werd geraakt, door zijn rugzak als schild te gebruiken. Alle drie de slachtoffers waren vreemden van Amati.

De beelden in de onderstaande video kunnen als schokkend ervaren worden. Amati haalt echt heel erg flink uit met de bijl. Dit is iets wat je normaliter in horrorfilms ziet.

Amati geeft verder aan geen schuld te bekennen omdat ze meent dat ze geestelijk niet in orde was tijdens deze incidenten.

Ze vertelde aan de rechtbank op donderdag dat ze zich niet kan herinneren dat ze bij de 7-Eleven was, ze kan zich alleen herinneren dat ze een joint had gerookt op haar balkon en daarna wakker werd in het ziekenhuis.


Op de nacht van de aanval was Amati op weg naar het Burdekin Hotel in Surry Hills met een aantal mensen die ze die avond had ontmoet. Er was ook een vrouw bij die ze op Tinder had ontmoet. Amati zei dat ze zich extreem angstig begon voelen in de auto nadat één van de vrouwen iets aan haar had gezegd in de trant van “Je bent zo mooi” of “Je bent zo dapper”.

“It was completely unprompted, there wasn’t any context to what she said,” vertelt Amati. “To me it struck me that she had identified me as trans and in one respect or another she admired me for my strength, or whatever. My mind instantly went to the fact that obviously they had talked about it while I was in the bathroom and came to that conclusion together. I instantly started feeling extremely anxious in the car.”

Ze werd angstig en depressief. Ze begon dicht te klappen. Toen ze een vrouw per ongeluk aanraakte, trok deze vrouw haar been heel snel weg en dat voelde voor Amati alsof ze behandeld werd als iemand die een ziekte had wat besmettelijk was.

Ze vroeg aan de bestuurder van de auto om te stoppen zodat ze terug naar huis kon. Onderweg naar huis hoorde ze allemaal gefluister en stemmen in haar hoofd. Ze kreeg allemaal rare en donkere gedachten in haar hoofd.

“I felt terrible. I felt like I was sliding into one of my depressive episodes. I felt like, you know, I was returning quickly to that place where I didn’t want to be here anymore. I just wanted to die. I had nothing to live for because these interactions would keep happening over and over again and I would be defined by being trans for the rest of my life. That’s all I’d ever be.”

Eenmaal thuis aangekomen ging ze op het balkon zitten om een joint te roken terwijl ze naar haar favoriete nummer aan het luisteren was. Ook had ze op dat moment MDMA, alcohol, antidepressiva en gender-overgangshormonen in haar systeem.

Haar advocaat heeft de tekst van het nummer erbij gehaald tijdens de rechtszaak waaronder:

“Send an angel to pull me from the hell below / This weight is far too much to own and this body doesn’t feel like home.”

“I don’t recall a single thing that happened until I woke up shackled to a bed, surrounded by a nurse and police,” vertelt ze. “Some time later, I was called into a room, escorted by two police officers, two medical professionals. I didn’t know what their qualifications were but they started asking me questions. They told me that anything I said would be handed to the police. When they said that it started indicating to me that something very very bad had happened. If it had been a suicide attempt there wouldn’t be that kind of scrutiny.”

Amati zei dat ze er geleidelijk achter kwam door de vragen en opmerkingen van de gevangenofficieren, een nieuwsbericht dat ze zag in de Silverwater Women’s Prison en van een psychiater.

“When I learnt about that, it was the worst day of my life,” vertelt ze. “I was so appalled that I could have even considered inflicting violence on another person. To think I’d put other people’s lives in danger made me feel so ashamed of myself. They were innocent. They did nothing to deserve what happened. “If I could take every one of those blows and put it on myself I would.”

Eerder deze week hoorde de rechtbank dat Amati in 2016 drie of vier keer in het ziekenhuis was opgenomen, waaronder één instantie waarbij ze voor een trein probeerde te springen en door de politie naar het ziekenhuis werd gebracht, en een lange geschiedenis van zelfmoordpogingen achter de rug heeft.

Op de getuigenbank beschreef Amati de ‘moorddadige fantasieën’ als visioenen die los stonden van haar bewuste gedachten. Ze kwamen vaak voor in de bus op weg naar haar baan als vakbondsorganisator, zei ze.

“I’d look up and I’d see my hands reaching up and taking the person’s head in front of me and twisting it,” vertelt ze. “When I started seeing those things I was so scared and also ashamed. It happened a few times before I got the courage to tell someone about it because it was so contrary to everything I’ve ever been and I didn’t know how to handle it. I was so scared, I was disgusted by it.”

Er wordt verwacht dat psychiaters gaan getuigen dat ze aan een psychose leed en dat de drugs die ze in haar systeem had het effect hadden van “toxic delirium” op haar “fragiele geest”.