in

Jacques le Gen: Bescheidenheid Siert de Mens

Modesty Fakka NL Urban Lifestyle Blog

Ik ben een enorme fan van bescheidenheid. Mensen die zich bescheiden en/of nederig op kunnen stellen. Mensen die niet de neiging voelen zichzelf op de borst te kloppen. Uiteraard heeft bescheidenheid ook een valkuil, namelijk ‘onzichtbaar‘ worden. Als je je TE bescheiden/nederig opstelt, zullen mensen over je heen lopen, zullen mensen je niet serieus nemen, zullen mensen je wellicht te zwak vinden. Een eigen mening mag men best profileren en dat hoeft niet meteen in contrast te staan met bescheidenheid. Bescheidenheid en jezelf profileren kan prima samen gaan, zolang beide aspecten niet te erg overheersen. Er moet een balans zijn.

Ik schrijf mijn columns eigenlijk altijd vlak voordat ze gepost worden, maar ik denk voor die tijd wel na over het eventuele onderwerp. Na mijn column van vorige maand, wilde ik eigenlijk doorgaan op de verschillen tussen man en vrouw, maar deze week keek ik RLT late night en zag ik Pharrell Williams als gast bij Humberto Tan. Daardoor veranderde mijn gedachte en vond ik dat ik een column moest wijden aan hem.

Pharrell Williams Umberto Tan Fakka NL Urban Lifestyle Blog (2)


Ergens was ik behoorlijk gefrustreerd over het feit dat Pharrell Williams bij Humberto Tan zat. Ik denk dat er weinig mensen zijn die NIET de eer zouden willen hebben Pharrell te interviewen. En dat uitgerekend die eer naar Humberto Tan is gegaan, beviel me helemaal niet. Tegelijkertijd zou ik niet weten wie ik die eer wel zou gunnen. Misschien aan Eric Corton. Maar verder schiet me niemand te binnen. Humberto is een behoorlijk narcistisch mannetje. Niet zo bescheiden. En nu kan hij zich in het rijtje plaatsen van groten (zoals Oprah Winfrey en Ellen DeGeneres) die de eer hebben gehad Pharrell Williams te interviewen NA zijn hit ‘Happy’. Want eerlijk is eerlijk, hij is pas ECHT wereldwijd een legende geworden met dat nummer, terwijl hij daarvoor natuurlijk al genoeg gedaan had om tot het rijtje van meest invloedrijke artiesten ter wereld te behoren. Humberto is zeker geen slechte host/presentator, maar mijn inziens ook geen toppresentator. Maar hij heeft vooral de mazzel dat het programma goed in elkaar zit. Het programma wordt gemaakt door een goed team. Maar ergens blijf ik hem een beetje een slapjanus vinden. Hij vindt zichzelf redelijk belangrijk (als je vaak naar zijn programma kijkt, zul je merken dat hij altijd wel opmerkingen over zichzelf maakt tijdens zijn programma). Zijn engels is verre van goed en hij heeft niet de ballen om iemand echt stevig aan de tand te voelen. Hij is niet ‘sharp as a knife’, zeg maar. Maar goed.. In Nederland zijn er niet veel betere presentatoren, dus zullen we het met Humberto moeten doen.

De bescheidenheid/nederigheid die ik wel zag aan tafel bij Humberto kwam van Pharrell Williams. En zijn bescheidenheid is zeker niet vals. Hij is in zijn diepste wezen een heel bescheiden mens. Niet onzichtbaar, want hij durft zich wel degelijk te profileren. Dat mag ook wel als je niet één, maar twee muzieklabels hebt, verschillende nummer 1 hits gehad hebt en met het gros van de grote artiesten der aarde gewerkt hebt. Buiten zijn bescheidenheid vond ik ook zijn manier van praten en zijn filosofische gedachten aan tafel bij Tan zeer aangenaam om naar te luisteren. In de wrede, ondiepe, oppervlakkige, kapitalistische muziekindrustrie is Pharrell Williams een frisse wind. Een engel. Hij is mijn inziens op de verkeerde plaats, want de muziekindustrie is geen plaats voor mooie persoonlijkheden. Maar misschien… Heel misschien… Kan hij een nog veel grotere legende worden door de muziekindustrie een klein beetje mooier te maken. Een klein beetje menselijker te maken. Daar zou ik HAPPY van worden.